Huiscolumnist Adri Smits bekijkt het Zoetermeerse nieuws op geheel eigen wijze. Nieuws kan hem ontroeren, verbazen, ergeren of doen verzuchten. Met zijn humor weet hij zaken echter feilloos te relativeren. Deze week: Vuurwerk inleveren, knutselwerk niet.
Vanuit mijn slaapkamerraam kan ik in de tuin van de buren kijken. Om niet voor voyeurist uitgemaakt te worden en MeTootje met mijn aantrekkelijke buurvrouw wil voorkomen, heb ik altijd mijn luxaflex dicht. Maar eens in de twee jaar moet ik er toch wat stof afblazen en toevallig is dat deze dag. Terwijl ik wat mijn handen wapper omdat stofwolken mijn tweejaarlijks uitzicht belemmeren, zie ik mijn buurjongen met handenvol vuurwerk naar de tuinschuur lopen. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn opgeworpen belemmeringen om van natuurlijk schoon te genieten. Ik open het raam en roep naar de buurjongen of ik alle ramen moet openzetten om schade te voorkomen en of dat alles is wat hij daar draagt.
“Neen, binnen ligt nog meer, maar je weet, mijn vader kan niet helpen dragen want die is afgelopen oudjaar beide handen kwijtgeraakt.” Ach ja, ongelukkige nevenschade van die paar cobra’s. Dat hem dat nu juist moest overkomen. Altijd zo voorzichtig. Gelukkig had hij wel een bril op, want de buurjongen van de overkant, kan mijn buurvrouw nooit meer bewonderen. “Wat ga je ermee doen dan?” is mijn vraag. “Alles verwerken, samenbinden, kijken wat samen een leuk effect kan geven.” Vol ongeloof vraag ik: “Waarom niet gewoon inleveren?” Er verschijnt een ondeugende glimlach op zijn kinderlijk gezichtje. “Gewoon vuurwerk kan alleen maar worden ingeleverd. Als ik er bommen van maak, mag dat niet.”
Adri Smits, https://adrismits.auteursblog.nl/
Foto: AI generated
Meer columns lezen van Adri? Kijk hier: Het lokale ironiekje
