Huiscolumnist Adri Smits bekijkt het Zoetermeerse nieuws op geheel eigen wijze. Nieuws kan hem ontroeren, verbazen, ergeren of doen verzuchten. Met zijn humor weet hij zaken echter feilloos te relativeren. Deze week: Mantelzorg, zorg om zorg.
Het kost weer de nodige moeite om ook met het goede naast het verkeerde been, uit bed te stappen en de volgende hindernis dient zich alweer aan. Gisteravond is de buurvrouw ingevallen voor mijn kleindochter om mij naar bed te begeleiden en heeft uit goedbedoelde onwetendheid, mijn pantoffels te ver onder het bed weggeschoven. Mijn grote teen, gevolgd door de rest van mijn voet, schuift over het te koude laminaat en vindt gelukkig al snel de voorkant van een van de pantoffels. Nu nog nummer twee en dan nog eens zo draaien, dat mijn voeten met de te lange nagels die verwenste krengen, dat zijn ze intussen geworden, in de juiste pasvorm draaien. Vanavond komt mijn dochter gelukkig mijn overschot aan nagels amputeren. Als eenmaal mijn voeten opgeborgen zijn, is mijn kunstgebit aan de beurt. Mijn vingers duiken een bakje in waar glimmende maaltijdvermalers hun uiterlijk hebben te danken aan de blinde poetsziekte van de buurjongen die meegekomen was met zijn moeder. Zonder te kokhalzen heeft deze jongen de restjes spinazie vermengd met vastgekleefde chipsresten, van de kunststof verwijderd. Ik vergeet mijn stok, maar goklustig zwalk ik richting keuken. Mijn dochter heeft gisteren de boodschappen gedaan en netjes alles klaargelegd, zodat ik mijn schone gebit van nieuwe verontreiniging kan voorzien. Rond twaalf uur tafeltje-dek-je met een maaltijd, zal nu wel geen spinazie zijn. Kan zijn dat mijn onderbuurman het rondbrengt, die rijdt weleens. Vanavond komt dan weer een nichtje. Steunkousen moeten uit, mijn bed nachtklaar gemaakt en ja, gebit poetsen. Zij trekt altijd van die vieze gezichten, maar poetst zonder protest. Al die hulp door en voor mijn zorg kan ik met de mantel der liefde afdekken. Die mantel is helaas wel onbetaalbaar en maakt de hulp ook nog eens onzichtbaar. Gelukkig hebben we de Lionsclub de Meerbloem die mijn onuitgesproken verborgen liefde anders uitdrukt. Die club zorgt dat onzichtbare zorg ook een keertje verzorgd wordt.
Adri Smits, https://adrismits.auteursblog.nl/
Foto: Rob de Zeeuw
Meer columns lezen van Adri? Kijk hier: Het lokale ironiekje
