Huiscolumnist Adri Smits bekijkt het Zoetermeerse nieuws op geheel eigen wijze. Nieuws kan hem ontroeren, verbazen, ergeren of doen verzuchten. Met zijn humor weet hij zaken echter feilloos te relativeren. Deze week: Samen, op dat kleine stukje aarde.
Vanuit mijn luie stoel passend bij het interieur van mijn weelderig ingericht balkon waar het zit- of ligcomfort duidelijk wordt ondersteund door een weelderig gevuld kussen, een mahonie -illegaal gekapt- houten tafeltje met een gekoeld drankje en een nog te lezen krant. De elektrisch aangedreven verstelbaarheid van de stoel zorgt voor een fysieke energiebesparing als ik mij wil oprichten om te kijken waarom mijn oren gepijnigd worden door luidruchtige aanmoedigingskreten. Mijn overburen hebben in de tuin van hun villa een zwembad welk gebruikt wordt door kinderen die voorbereid lijken te worden op het behalen van hun vierde of vijfde zwemdiploma. Na iedere zwembeurt laten ze zich afspoelen door een douche gesitueerd naast datzelfde zwembad. Blijkbaar koud water, afgaande op het gegil om zoveel afwezigheid van wel normaal verwachte welvaart. En waarschijnlijk bang dat de gebruinde lijfjes straks zullen verbleken door het ontsmettingsmiddel. Dat weet ik dan weer en zoek naar het laatste ZoetermeerActief nieuws op mijn nieuwste Android.
Daar lees ik dat de stichting Leergeld en stichting EcoWare aan het samenwerken zijn om kinderen en gezinnen, vaak herkenbaar aan hun bleke kleur, die door financiële zorgen aan de onderkant van de maatschappij zijn terechtgekomen, van middelen voorzien die ze broodnodig hebben om zich staande te kunnen houden in de geldverslindende systemen die zorgen voor de welvaart van de enkeling. Hun zorg, ondersteuning en inzet zorgen ervoor dat veel gezinnen toch worden geholpen om een klein beetje mee te mogen doen aan de samenleving. Samenleving? Dat woord? Daar moet ik toch nog eens goed over nadenken.
Adri Smits, https://adrismits.auteursblog.nl/
Foto: pixabay
Meer columns lezen van Adri? Kijk hier: Het lokale ironiekje
