Huiscolumnist Adri Smits bekijkt het Zoetermeerse nieuws op geheel eigen wijze. Nieuws kan hem ontroeren, verbazen, ergeren of doen verzuchten. Met zijn humor weet hij zaken echter feilloos te relativeren. Deze week: Het is meer dan een vlag.
Als men vraagt naar mooie momenten uit mijn jaren in het onderwijs, is het geen kwestie van zoeken. Tijdens een werkweek kwamen er een paar vrouwelijke studenten in lichte paniek, mij vragen te komen, want een andere, mannelijke student, daar leek het beslist niet goed mee te gaan. In hun kamer gekomen trof ik een jongeman aan tussen de achttien en twintig jaar die stevig aan het hyperventileren was. Mijn eerste indruk was een paniekaanval, maar dat kon een te snelle interpretatie zijn van hetgeen ik zag. Na een poging hem controle te geven over zijn situatie en een aantal vragen die ik stelde, dacht ik wel te weten wat er aan de hand was. Hij was zeer angstig. “Wil je het zeggen, waarvoor je bang bent?” was op een zeker moment mijn vraag. Hij schudde duidelijk ‘nee’ met zijn hoofd en de paniek leek wel even weer toe te nemen. “Zal ik het zeggen dan?” Hij knikte even heftig ‘ja’ als het schudden van ‘nee’. “Je valt op jongens, je bent homoseksueel.” Het wonderlijke en mooie dat toen gebeurde, was, dat hij onmiddellijk ‘Ja’ zei en er zo overduidelijk een last van zijn schouders afviel, alle paniek met bijbehorende hyperventilatie stopte direct.
Het is dan ook meer dan verschrikkelijk voor mij om te lezen dat er te veel jonge mensen, maar ook ouderen, een afkeer hebben van het LHBTIQ+. Dat de vlag als symbool van dat je mag zijn wie je wilt zijn, niet mag worden opgehangen voor de Tweede Kamer, verbrand of gestolen wordt, is te zot voor woorden. Er zijn mensen die aandacht vragen voor een probleem of het steunen, door een vlag ondersteboven te hangen, maar als er mensen zijn die zichzelf willen zijn, zij niet eens een vlag mogen ophangen. Deze intolerantie is mede debet dat jonge mensen zoals hierboven beschreven, achttien tot twintig jaar met zichzelf worstelen en/of in hevige psychische nood verkeren. Ik ben daarom blij dat de gemeente Zoetermeer die vlag dus wel durft op te hangen. Die jongeman, na zijn diplomering nooit meer gezien. Maar ik hoop wel dat hij blijvend gezien mag worden. Net als die vlag.
Adri Smits, https://adrismits.auteursblog.nl/
Foto: AI generated, Gemini
Meer columns lezen van Adri? Kijk hier: Het lokale ironiekje
