U heeft zich vast wel eens afgevraagd waarnaar een straatnaam vernoemd is of wat de betekenis is. In onze vaste rubriek 'Straat in beeld', hebben wij dit voor u uitgezocht. Deze week de Godardstrook in de wijk De Leyens.
 |
 |
Jean-Luc Godard werd geboren in Parijs op 3 december 1930. Hij was een Frans-Zwitserse filmregisseur en scenarioschrijver en een van de belangrijkste leden van de nouvelle vague, een vernieuwende filmstijl in de Franse cinema die rond 1959 ontstond.
Zijn ouders waren welgestelde Zwitsers en tijdens de Tweede Wereldoorlog keerde de familie naar Zwitserland terug, het land dat ten tijde van de oorlog neutraal was. Na de oorlog begon hij aan een studie volkenkunde aan de Sorbonne. In deze periode leerde hij de filmmakers Jacques Rivette en Éric Rohmer kennen, waarmee hij in 1950 een filmkrant oprichtte. Daarnaast werkte hij mee aan hun films en in 1952 begon hij te schrijven voor het filmblad Les cahiers du cinéma, dat het jaar daarvoor was opgericht door André Bazin, een bekende Franse filmrecensent.
Door in 1953 mee te werken aan de bouw van een dam in Zwitserland verdiende hij voldoende geld om zijn eerste film te maken, Opération Béton, een korte documentairefilm over de bouw van de dam. In 1959 bracht hij zijn eerste lange speelfilm uit, À bout de souffle. Deze film was van groot belang voor de oorsprong van de nouvelle vague stroming. Door de invloeden van de Amerikaanse (gangster)film, het lage budget en de ruwe montage brak de film met veel conventies. De hoofdrollen waren voor Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg en de film was een groot succes bij het publiek en de critici.
Dat jaar trouwde hij ook met Anna Karina, die in veel van zijn films zou optreden. In 1964 vormden ze samen een productiemaatschappij, Anouchka Films. Zijn eerste film met Anna Karina was Le petit soldat, een aanklacht tegen de oorlog in Algerije. In 1961 maakte hij Une femme est une femme, zijn eerste kleurenfilm. Daarna volgden vele meer of minder succesvolle films, met als laatste grote Pierrot le fou. Karina en Godard scheidden in 1965.
In 1968 raakte Godard geïnteresseerd in het maoïsme. In die tijd begon hij met een experimentele, politieke fase, die duurde tot 1980. In de zomer van 1968 richtte hij samen met anderen de Dziga Vertov Groep op, die ‘politieke films politiek’ wilde maken.
In 1972 maakte hij Tout va bien, met Jane Fonda en Yves Montand in de hoofdrollen, waarna Letter to Jane volgde, een film over een foto van Jane Fonda. In 1972 ontmoette hij ook Anne-Marie Miéville, zijn latere vrouw, met wie hij vervolgens vele films maakte.
In 1980 eindigde zijn ‘Mao fase'. Zijn films werden weer meer toegankelijk, zoals Sauve qui peut (la vie) uit 1980. Zijn films van na die tijd zijn meer autobiografisch. Zo zat in Sauve qui peut (la vie) een personage genaamd Godard. In 1982 en 19383 maakte hij drie verwante films Passion, Prénom Carmen en Je vous salue, Marie. De katholieke kerk was niet blij met die laatste film en betitelde het als blasfemie.
Het succes aan de kassa bleef hierna uit, maar Godard was als altijd een opgemerkte gast op het filmfestival van Cannes. Hij kreeg er twee ere-Césars en ook een ere-Oscar voor het geheel van zijn oeuvre. Van 1989 tot 1998 maakte hij de serie Histoire(s) du Cinéma, over de twintigste eeuw en de geschiedenis van de film.
Godard overleed op 13 september 2022 op 91-jarige leeftijd in zijn huis in de Zwitserse gemeente Rolle. Hij koos voor euthanasie, niet omdat hij ziek was, maar wel -naar eigen zeggen- levensmoe. Uiteindelijk bleek na zijn overlijden echter dat hij aan meerdere ziektes leed, wat waarschijnlijk toch de reden van zijn zelfgekozen dood is geweest.
Foto's: Wikimedia Commons.
Foto boven: Jean-Luc Godard. Foto onder: een scene uit de film 'Á bout de souffle'.
Foto straat: Guus Pauwels
Tekst: Vera Voogt
Zie voor een overzicht van alle straten: Straat in beeld
