Text Size

volg:facebook28linkedin28  twitter28 rss YouTube mail:Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.  nieuwsbrief

Nieuws 2018

20161110 93060“Dit is een fijn land. Maar ik mis mijn vriendin, mijn moeder, mijn broer en mijn vrienden iedere dag. Ik heb ze al anderhalf jaar niet gezien”, zegt Anas Al Kattan (23).  De jonge Syrische statushouder vluchtte In augustus 2015 naar Nederland. Sindsdien werkt hij hard aan integratie in Nederland. De jonge Zoetermeerder weet ook hier vrienden te maken. Maar hoezeer hij ook zijn best doet, zijn hart ligt in zijn stad Sweida, een stad in zuid-west-Syrië nabij Libanon. “Ik mis alles.”

Anas kreeg vorige week donderdag van wethouder Isabelle Vugs (D66, zorg) de zilveren VIP-speld opgespeld. “Ik ben er heel blij mee,” zegt hij. Dit is een onderscheiding van het VIP (Vrijwilligersinformatiepunt) voor vrijwilligers. De jongeman zet zich sinds september als fotograaf in voor deze nieuwssite. Hij maakte bijvoorbeeld foto’s op het foodtruckfestival, op de Back-to-Businessborrel en op scholen. “Anas is een voorbeeld van een jonge statushouder die zeer gemotiveerd is om te integreren in onze samenleving, Anas is pas kort in Nederland, maar spreekt mensen in het Nederlands aan,” motiveerde Vugs.

Onzekere toekomst

Dat brengt gelijk het struikelblok van Anas naar voren, de Nederlandse taal. Anas begrijpt het Nederlands goed, maar het spreken is een ander verhaal: “Ik vind de taal echt moeilijk. Ik ga nu drie dagdelen per week naar school.” Pas als Anas de taal goed beheerst, kan hij betaald werk gaan zoeken, hebben zijn coaches hem gezegd.  In Syrië werkte hij als fotograaf en videomaker voor een regeringstelevisiezender. Ook maakte hij bruids- en feestreportages.  Vooralsnog is hij blij met het werk voor Zoetermeer Actief. “Fotografie is alles voor me. Ik hou van camera’s. Ik vind bijna alles leuk.”

Zijn toekomst is zeer onzeker: “Naar mijn zus in Australië kan ik niet meer toe, omdat ik hier al asiel heb aangevraagd. Misschien kan ik over vijf jaar terug naar Syrië. Misschien bouw ik mijn toekomst wel in Nederland op. Wie zal het zeggen?”

Anas is geboren en getogen in Sweida (As-Suwayda). Hij behoort tot de kleine religieuze gemeenschap van de Druzen en beschouwt zichzelf niet als moslim. Sweida staat bekend om z’n lekkere appels en druiven. De stad, in de Griekse en Romeinse tijd bekend als Dionisias, was beroemd om zijn wijnen. “Nu is alles kapot. Wij hebben geen trams en geen treinen meer,” vertelt Anas. De stad Sweida is een toevluchtsoord geworden voor vluchtelingen uit andere delen van Syrië zoals oost-Aleppo: “Voor de oorlog hadden we 700.000 inwoners. Dat zijn er nu bijna anderhalf miljoen.”

20161110 93040 20161110 93041
   Foto' s gemaakt bij de uitreiking van de VIP spelden door wethouder Vugs

Mensensmokkelaars

Hoewel de stad, die afgelegen is en ver van het oorlogsgebied afligt, relatief veilig is, moest Anas vluchten. Zijn familie (“de vlucht was niet mijn beslissing”) wilde niet dat hij deel zou worden van de gruwelijkheden van de oorlog. “Ik bereikte de leeftijd om in militaire dienst te gaan. Wij hebben als familie een hele nare periode beleefd toen mijn broer, die in militaire dienst zat, in 2012 ontvoerd werd. In 2013 kwam hij vrij, nadat we een losgeld van 60.000 euro hadden betaald.”

Via Istanbul in Turkije vluchtte Anas in augustus 2015 met een Koerdisch gezin uit Aleppo via mensensmokkelaars naar Duitsland. Het gezin bleef in Duitsland, Anas’ reis ging verder naar Amsterdam. Na een rondreis langs diverse opvangcentra in het land kreeg hij woonruimte in Zoetermeer toegewezen.

Druk, druk, druk

 “Ik moest een veilig land kiezen en dat werd Nederland. Ik ben fan van Oranje. In Syrië voetbalde ik ook. Ik had gehoord van marihuana, van Amsterdam, verder wist ik niet veel van Nederland behalve dan dat het er veilig is. Nu ervaar ik dat je hier veel vrijheid hebt, zoals vrijheid van meningsuiting. Ik vind Nederlanders heel aardig. Maar waar ik mijn vrienden in Syrië iedere dag zie, is dat hier beperkt tot een keer per week. De mensen hier hebben het heel druk.”

Tekst Christa van der Hoff

Foto Rita Soutendijk

-advertenties-

-goede doel-